Koty tonkijskie – rasa pacyfistów

Koty tonkijskie – rasa pacyfistów
Share

Kot tonkijski to rasa powstała z krzyżówki kota syjamskiego z burmańskim. Ta mieszanka genów decyduje o ich wyjątkowości i to nie tylko wizualnej. Po syjamskich przodkach koty tonkijskie odziedziczyły bowiem zamiłowanie do zabawy i ciekawość świata, a po burmańskich – spokój i zrównoważenie.

Koty tonkijskie raczej nie są duże. Wyróżnia je muskularna budowa i harmonijne proporcje ciała. Ważą od około 2,5 kg do 5 kg. Kocury są masywniejsze i większe od kotek. Ich okrywa jest średniej długości, delikatna, jedwabista i gęsta, ściśle przylegająca do ciała.

Zwierzęta te są bardzo eleganckie i wielu hodowców uważa je za prawdziwe kocie piękności. Koty tonkijskie mają wysokie kości policzkowe i mocną szczękę oraz masywne i zaokrąglone pyszczki. Uszy są zwykle lekko pochylone do przodu i mają z nieco zaokrąglone wierzchołki. Nogi u tych kotów są średniej długości, a łapy delikatne i owalne.

Cechą wyróżniającą koty tonkijskie są bardzo ładne i duże oczy, osadzone lekko skośnie w kierunku krawędzi ucha. Tym, co szczególnie przykuwa uwagę w wyglądzie tych zwierząt jest kolor oczu – to jednolita, błyszcząca barwa akwamarynowa lub jasny turkus. To jedna z cech charakterystycznych dla tej rasy.

Burmańczyk i kot syjamski – barwni protoplaści kota tonkijskiego

Jednak koty tonkijskie urzekają także (a może przede wszystkim) usposobieniem. Przyjrzyjmy się zatem, dlaczego tak się stało i jakie cechy kotów burmańskich i syjamskich się w nich „pomieszały”.

Kot burmański ma nieco psi charakter i jest bardzo przywiązany do rodziny. Co ciekawe, lubi noszenie na rękach, przytulanie, pieszczoty, lubi być w centrum zainteresowania – dotyczy to zwłaszcza kotek. Kocury natomiast wolą obserwować otoczenie z dystansu, ale także bardzo przywiązują się do człowieka.

Przedstawiciele tej rasy niekiedy wykazują żywiołowy temperament i nieokiełznane umiłowanie zabaw i ruchu. Aktywnie (a czasami nawet zuchwale) usiłują zdobyć przyjaźń swoich opiekunów, jednak nie robią tego w sposób natrętny. Kot burmański jest bardzo towarzyski, lubi żyć w większych grupach, szybko zaprzyjaźnia się z gośćmi. Także w nocy i podczas snu szuka bliskiego kontaktu i mocno się przytula do innych kotów lub człowieka.

Łagodne usposobienie burmańczyka sprawia, że doskonale nadaje się dla rodzin z dziećmi, źle natomiast znosi samotność. W większości przypadków ułoży się zarówno z kotami innej rasy, jak i z psami, jednak ze względu na silny charakter będzie próbował dominować w stadzie.

Kot syjamski natomiast ma ognisty temperament. Nienawidzi samotności, musi być zawsze blisko człowieka. On także dobrze czuje się w obecności innych psów i kotów. Jest bardzo aktywny, raczej dopisuje mu apetyt.

Przedstawiciele tej rasy mają silny temperament, znane są z przywiązania do właściciela, a jeśli go stracą, mogą to nawet przypłacić zdrowiem. Starają się towarzyszyć opiekunowi we wszystkich domowych czynnościach, głośno domagają się pieszczot i zainteresowania. Bywają także zazdrosne. Ze względu na nieustającą potrzebę kontaktu raczej nie powinny być pod opieką osób, które większość czasu spędzają poza domem.

Wyjątkowy charakter jako efekt genetycznej mieszanki

W kocie tonkijskim nastąpiło jakby zrównoważenie i drobne złagodzenie syjama i ożywienie burmańczyka. Dlatego wśród cech charakteru kotów tej rasy należy podkreślić ich ogromny temperament i odwagę, ale jednocześnie spokój, czułość, łagodność i przywiązanie do człowieka. Są to koty bardzo kontaktowe i z charakterem. Chętnie przebywają wśród ludzi i z zaciekawieniem oraz werwą witają nie tylko opiekuna, ale i gości. Bardzo chętnie i uczestniczą w zabawie, są przy tym twórcze i otwarte na nowe pomysły. Średniej wielkości korpus łączy elegancję kotów syjamskich z krągłościami burmańskich.

Jeżeli chodzi o sposób poruszania się, są to zwierzęta skoczne i zwinne, a przy tym ostrożne. Raczej nie zrzucają przedmiotów z pólek i nie dewastują mieszkań.

Kot tonkijski ponieważ jest bardzo towarzyski, lubi też kontakt fizyczny z człowiekiem i na ogół dobrze czuje się w mieszkaniu. Zwierzęta te stosunkowo szybko uczą się chodzenia na smyczy, a przy odrobinie cierpliwości i dość łatwo można je nawet nauczyć aportowania i wielu innych sztuczek. Będzie więc dobrym kompanem dla osób, które lubią dużo czasu i uwagi poświęcać zwierzętom. Z pewnością odwdzięczy się wyjątkową atencją.

Share

skomentuj

Twój email nie zostanie opublikowany. Pola z gwazdką są obowiazkowe.